long time no see

well well well,

how long has it been? more than a year!

the main reason why i didnt post anything on my blogger like forever is because my keyboard was nonfunctional, now that i finally purchase the new keyboard i'm loving to type the hell out of it hahaha.

a lot of things had happened since my last post, i'm not going to go through all of it just because...., well if i go through all of it i'm going to need more than just a new keyboard, but probably a new laptop.

you can say, well, what could happen in just one year, if you say this that mean you dont know me  at all.
trust me when i said a lot had happened to me because i'm not lying, a lot had happened!

 to sums it all up in one little blog page:

- i moved out of my mom's
- i moved to Seattle and lived there for about 3 months
- i moved out of Seattle and went to stay with my friend in Park City, Utah for a month (during Sundance)
- i bought a car ( Ford Explorer) and drove to Las Vegas
- slept in the car for three nights in Las Vegas
- drove to Los Angeles and slept in it again for 2 nights
- lived in a hostel for 11days
- got a place near Downtown L.A.
- lived in L.A. for 8 months
- sold the Ford and moved to Park City, Utah

well, that sounds about right. you see i told you a lot had happened.
now, i'm living in Park City, Utah. why? just because!

i'm planing to stay here till the winter season ends, April 15. and will see how it goes afterward.

it's very nice here, small town, but has so much to offer. it's a cute little ski town.

that's all i can think of right now, will talk about it later in the next post...... or not, who knows ?

peace!

090911

เรื่องเล่า

im going to do something different today

wait!! it's not going to be that excite, after all me updating my blog is already exciting enough

today im going write my blog in Thai, yes, you heard it right!

there are no big reason why, i just thought that it would be better to tell a story this way

actually it's not a story, it's just me expressing my thought to this piece of......page i guess

it's been so long since i wrote the last blog, i was very busy, yes i was busy!!! and this time busy dong something! oh wait! i said that im going to write this one in Thai, okay then......let's begin

โอเค โอเค โอเค

ก่อนที่จะเข้าเรื่อง อยากจะบอกว่า ที่อับเดทบล๊อกวันนี้ เพราะอะไร จริงๆแล้วไม่ได้มีแรงบันดารใจหรืออะไรทั้งสิ้น แต่แค่มัน ไม่มีะไรจะทำแล้วจริงๆ แล้วก็อยากเล่าอะไรสักอย่าง แชรความคิดที่คิดได้ตอนนี้ ก่อนที่พรุ่งนี้ตื่นมาแล้วมันจะหายไป เพราะทุกอย่างมักจะเปลี่ยนไปทุกครั้งที่เราลืมตาตื่น

...............................................................

ถึง แรงบันดารใจ

ฉันตามหาเแรงบันดารใจ แรงบันดารใจของฉันหายไป

ฉันไม่รู้ว่าแรงบันดารใจของฉันหายไปไหน หรือไปเป็นแรงให้ใครอยู่

ฉันเคยมีแรงบันดารใจเธอเคยเลี้ยงดูฉันอย่างดี

แต่ฉันว่าฉันคงดูแลมันดีไม่พอ แรงบันดารใจของฉันเลยหนีไป

ครั้งหนึ่งแรงบันดารใจเคยทำให้ชีวิตของฉันมีสีสัน มีจุดมุ่งหมาย

ถึงแรงบันดารใจ ถ้าเธออ่านอยู่ ฉันอยากจะบอกเธอว่า

ฉัน"คิดถึง"และต้องการเธอกลับมาอยู่กับฉัน

เพราะชีวิตของฉันที่ไม่มีเธอ มันไม่ต่างอะไรกับ

สมุดที่ว่างเปล่า ที่ไม่เคยมีหยดหมึก มาสัมผัส โลดแล่น

ถึงแรงบันดารใจ ในเวลานี้ ในเวลาที่ฉันไม่รู้จะทำอะไร นแต่ล่ะวัน

ฉันต้องการเธอมากที่สุด ฉันรู้ว่าเธอเหนื่อยที่ต้องอยู่กับฉัน

แต่เธอคือแรงบันดารใจของฉัน เธอสามารถทำให้ฉันเป็นคนที่ดีขึ้น

แรงบันดารใจ เธอหายไปไหน เธออยู่ไหน เธอไปอยู่กับใคร....

กลับมาหาฉันเถอะ.....มาเป็นแรงบันดารใจให้ฉันเหมือนเดิม

จาก ฉันคนเดิม

..................................................................

เคยถามตัวเองไหมว่า จริงๆแล้วเราต้อการอะไรกันแน่กับชีวิตนี้

ที่มีใครหรืออะไรสักอย่างทำให้เราเกิดขึ้นมา

เคยถามไหมว่า ทำไม เราถึงต้องเกิดมาอยู่บนโลกใบนี้

อะไร ที่ทำให้เเราแตกต่างจาก คน,สะสาร,อากาศ,หรือ อะไรก็แล้วแต่ที่เราเองก้เรียกไม่ถูก

ถ้าสมมุติ ว่ามีใครสักคนบนฟ้าจริงๆ เคยคิดไม๊ว่าทำไม เค้าถึงเลือกเรา มาเกิด

แล้วทำไมเราถึงต้องมาเกิดเป็นลูกของพ่อกับแม่คนนี้ หรือเกิดมาเป็นคนประเทศนี้

ผู้ญิง ผู้ชาย ผู้ตุ๊ด ผู้เกย์ ผู้กระเทย ผู้ทอม ผู้ดี ผู้เลส ผู้ไบ ผู้......อะไรก็แล้วแต่

อะไรที่ทำให้เราเป็นเรา? อะไรที่ทำให้เราชอบ หรือ ไม่ชอบ อะไรก้แล้วแต่

ถ้าเปรียบชีวิตเราเป็นเกมซิม(ไม่ได้เกีรยน)อันเบอเริ่ม คงมีใครสักคนที่เป็นเจ้าของเรา

บังคับทิดทางให้เราอยุ่ทุกๆวัน ว่าวันนี้จะแต่งตัวบบไหน จะขี้หรือเยี่ยวก่อน หรือจะกินก่อน

วันนี้จะไปจีบใคร จะเป็นเพื่อนกับใคร จะทำงานได้เงิน หรือ จะอยู่บ้านดูทีวี

นั้นแสดงว่าชีวิตเรา ก็ไม่ใช่ของเรา เพราะมีใครบงการอยู่หรอ?

แต่เพราะชีวิตเราคงไม่ใช่เกมซิม เพราะถ้าเป็นเราก็คงจะพูดจาภาษา @%!^%$^**%^&%$$ อยู่แน่ๆๆ

แล้วในเมื่อ ชีวิตเราเป็นของเรา ทำไมเราถึงไม่ใช้สิทธิ ในการคิด ในการทำ คิด และ ทำ อะไรก็ได้ที่เราต้องการ

มีกฏข้อไหนในชีวิต ที่บอกว่าห้ามทำอันนี้ ทำอันนี้ได้ หรือถ้าทำแบบนี้ มันแตกต่าง มันก็คือเรื่องที่ผิด

บางทีก็ยังสับสนอยู่เมือนกัน ว่าสรุปนี่ชีวิตกูหรือชีวิตมึง

..........................................................................

คนทุกคนเกิดมาแล้วก็ตาย หายไป เหมือนกันทุกคน

ช่วงที่ไม่เหมือนกันคือช่วงระหว่า เกิด กับ ตาย

เค้าให้สิทธิ ในการเลือกที่จะทำอะไรแต่กต่างแล้ว

แต่เพราะอะไรสักอย่าง ที่ทำให้คนส่วนมากชอบ ทำอะไรเหมือนๆกัน

อาจจะเป็นเพราะว่ามันดูง่ายที่สุด สะบายที่สุด วุ่นวายน้อยที่สุด

คนเราชอบเดินตามรอยเท้าของคื่นอื่นที่เดินไว้ก่อนหน้านั้น

ซึ่งคนก่อนหน้านั้นก็เดินตามคนก่อนหน้นั้นมาอีกที

จนมันเกิดเป็นถนน ถนนที่มีคนปูไว้ให้แล้ว มีป้ายบอกทางเรียบร้อย

แต่ถึงไม่มีป้าย ก็รู้อย่แล้วว่าต้องเดินไปทางนั้น เพราะมันมี ถนน

จะมีสักกี่คนที่จะกล้าที่จะเดินไปอีกทาง ทางที่ไม่ใช่ถนน

ทางที่ไม่มีแม้แต่ป้ายที่จะบอกว่าจะไปโผล่ที่ไหน

แต่ทำไมเราจะต้องรู้หล่ะว่าจะไปโผล่ที่ไหน ในเมื่อไปถึงมันไม่มีเราก็สร้างเองได้

เพราะคนที่เค้าสร้าถนนเส้นนั้นไว้ ตอนแรกเค้าก็คงคิดเหมือนเรา

อยู่ดีดีถนนมันไม่โผล่ขึ้นมาเองหรอก มันต้องมีคนสร้าง

แล้วถ้าเค้าทำได้ เค้าทำสำเร็จ แล้วทำไมเราจะทำไม่ได้?

...........................................................

ขนมปังของฉัน

ขนมปังของคนอื่นใส่แป้งเยอะกว่า ขนมปังของฉันใส่ไข่เยอะกว่า

ขนมปังของคนอื่นใช้ถ้วยตวง ขนมปังของฉันใช้กะเอา

ขนมปังของคนอื่นใส่นมก่อน ขนมปังของฉันใส่แป้งก่อน

ขนมปังของคนอื่นใช่เครื่องตี ขนมปังของฉัน ฉันตีด้วยตัวเอง

ขนมปังของคนอื่นใส่ยืฃีสเยอะ ขนมปังของฉันใส่ยีสน้อย

ขนมปังของคนอื่นใส่กลิ่นช็อกโกแล็ต ขนมปังของฉันกลิ่นวนิลา

ขนมปังของคนอื่นใส่ไส้หมูยอง ขนมปังของฉันใส่ไส้ทุกอย่าง

ขนมปังของคนอื่นใส่เตาอบใหญ่ ขนมปังของฉันใช้ไมโครเวฟอบ

ขนมปังของคนอื่นใช้เวลาอบหนึ่งชั่วโมง ขนมปังของฉันอบไปเรื่อยๆจนกว่าฉันจะ พอใจ

ขนมปังของฉันไม่เหมือนของใคร แต่มันก็คือ ขนมปัง

062911

hi !
from my iPad !

so, yes I figured out how to post a blog using my iPad as a tool.
actually it wasn't that hard to do, I was stupid at first, so that's the reason why I couldn't post it

so, now that I know how to use this amazing tool to do something productive, like updating my blog, I'll start to blog more!!!
typing on an iPad is actually more fun than typing on a keyboard, I don't know why, but that just me I guess.

on my last blog Fon asked me to post some photos on my next blog, I want to tell her that I really want to do that for a long time
but to tell you the truth I don't actually know how to do that, so, I guess I have to say, "master Fon please teach me how to post photos"
I don't know if I can do that with my iPad, but I guess I have to try, but first I need to learn how to do that from Fon

it is almost the end of June and then it will be July then August then I have to go back to the States, I really hate the fact that I have to go back there and this soon, I mean, I still have lots of things to do, lots of places to go, and more friends to meet, but I guess my time here will never be enough, cause I have lots of lots of plans and things that I wanted to do.
I don't want to think about it much, it makes me sad.

my time here is short, but it's not like I'll never come back here again, so, I guess I have to appreciate it!!
don't know what to say now, i guess I'll see in the next blog

signing off now,

airin j.

062211

hi there!

im back, im actually, literally back!!!

okay let set the record straight, im not only back to this blogging routine, but also im back in Thailand!

actually ive arrived here way back in May, but i havent had a chances to update my blog

ive been very super dooper busy!!! hahah can you believe me? ive been busy?

okay! im not gonna lie any more, so, here's the thing....ive been bus....partying, drinking, eating and all other things you can imagine that were included in "FUN TIME" category!

so yes! ive made the time worth. but to be true, i tried to update my blog several times after i got here, but my ipad doesnt let me, so here i am typing my way through this blog using my sister's computer.

these past months have been a blast!!! i had a lot of fun with my friends, ive went to the places that i always wanted to go, i met all of my beloved friends, i also made a new friends along the way, i ate foods that ive been dying to eat when i was in the US.

so basically i was having fun, tons of fun!!! im having a very good time here in Thailand

a lot of things happened to me these past months, most of it were good things, to tell you the truth nothing can ruin anything for me right now. im having the time of my life!

iv already come to the half way of this trip, i only have 2months left!!!! time fries so f..cking fast doesnt it?

but i'' make sure that ill make the most of it, ill make it worth the time ive wait.

signing off now

peace :)

050411

okay, so i promised that im going to upload another blog before i leave, so, here i am updating

really dont know what to say exactly, but i feel good knowing that in a few hours(in this case 30hrs considered "few"compared to 3 years of being here) im going to be in a familiar place

im not quite sure what will be my first expression, but im guessing the heat !! THAI HEAT!!

right about now i dont feel the feeling that i supposed to feel at all, i dont feel any unusual excitement, isnt it weird, i mean im actually going back to the place i love, the place where everything start, the place where everything fall into place? i guess im too "old" or maybe ive become a motionless person. maybe 3years is too long! but who knows i might get excited when i actually see the airport and the runway...

it's about 11pm right now, im leaving tomorrow morning around 6 to catch an airport bus to Chicago. i mean 7 hours is not that long right? mayb i should get ready? i really dont know what to do, i think i forgot somethings, but i really dont know what i forgot......maybe i'll remember when im arrive hahaha that just how it is

i really want to be excited by this, but it just seems so surreal to me, i feel like this is a dream that eventually i will wake up or this is some kind of a joke, (i just poked myself, and it hurts) so, i guess im not dreaming after all this is all real, im going back, im really going back arent i ?

3 years is a long time, everything changes, people changes, believe me i know, because ive changed too. i dont know if it were in a good way or in a bad, but i guess both

i think i gain a lot of adultness and responsibility, but in the same time i also lost my innocence and my craziness behavior. i mean nothing last forever right? everything have to change someday, somehow, i mean change is good right?

i just hope that people will understand me and my circumstances, i just hope they like the new me! im not saying that im a real bad person but sometime i can be very hard to understand, i have lots of things going on in my life, i just hope they would forgive me if i did something they never expected me to do, cause after all im still "me" but just the grownup version of me

and why am i so dramatic here?

hahahaha i guess im having a panic attack!!!! cause im going back to THAILAND!

i hope i'll have a safe flight, i hope nothing weird happen to my planes, i hope i didnt forget anything, i really hope that ...................

well i guess this is it, im signing off now

see you in the other side then

airin.

042911

it has been a long time since the last time i updated my blog

well, i supposed i have to say that i totally forgot that i have such thing called blog

so i've decided to you know! make some changes around it, turn out pretty well i guess?

what have i been up to lately? let see.................................. i guess nothing!

.......

oh yeah how can i forget about this, oh well i'll tell you right now then......

im kinda going back to thailand..... crazy isnt it? of all these years, now im actually going back! FINALLY!

the last time i uploaded the blog was about a year ago, i mean almost a year ago.

lots of lots of things happened in my life. like....travel around the US. for example!

yes, i did it and it changed me. im grad i did it. well since this is not a travel blog, and i cant seem to remember all the detail of all the things that had happened to me, im just going to leave it that way

hmmm what do i want to say...................?

the reason i found my way back to this blog is because a good friend of mine"fon"uploaded her blog like she always did. and i happened to remember that i also have a blog of my own

so it would be ashame if i dont "up" my own blog since i have it......so here i am

i went through all of the things i wrote on this blog the past year

and it was kinda funny, you know read your own words, but not the present you but the past

i see me again, the old me!

not that there is a lot differences between the "old" me and the "new" me

but i cant say that there arent any

here is what i recall from last year blog:

1.i was such a lazy ass

2.i didnt do much

3.i was sad about some silly things

4.i skipped my first class since i moved here(and have been skipping ever since)

5.i was pretty much a lazy ass

i c progress in my life the past year, i mean if we leave the "lazy ass" part away cause im still lazy

but here is the big progress in my life.......im not sad nor miserable anymore! which is kind of a big deal to me. you see last year i was sad because i found out about something, but ever since that day i healed. i mean not right away but you know, gradually... and know i never felt better

i finished my sophomore yr with an excellent grade like i wanted to or i hoped to

im living with my family again, we have a house of our own for the first time since.....who knows!

my mom is doing great, she has a job, im doing great both physically and mentally, joon.....hmm

well joon is still a bitch sometimes....lots of times hahaha but we figured it out

i mean life can be very harsh on you sometimes or all of the time but that just how life is

you cant run away from it, you cant change what already happened, you cant prevent whats going to happen either, all you can is just keep living it

im trying not to blame anythings that happen unexpectedly anymore

well because there is nothing to blame and because still if you blame it nothing changes anyway!

what happened still happened

i know life can be a bitch to you sometimes, but let it be, because life after bitches is such a nice place!

lala

060510

วันนี้ิอยากพิมภาษาไทย
ไม่ใช่อะไร เดี๋ยวจะลืม ยิ่งไม่มีสติกเก้อบอกอยุ่

วันนี้ไม่ได้ทำอะไรเลยหว่ะแม่ง ตื่นมาตอน4โมงเย็น แล้วก็นั่งนั่งนอนนอน เล่นๆอยู่เนี้ยะ
เบื่อมากอ่ะ ไม่รู้จะทำไร อยากออกไปไหนต่อไหน แต่ไหนต่อไหนแม่ง ไม่มีอะไร ซ่ำๆเดิมๆ
กำลังคิดว่านี่ท่าตอนนี้อยู่ที่ไทยแล้วว่างขนาดนี้นี่จะเป็นนยังไง คงแบบออกไปข้างนอกทุกวัน
คือไม่รุ้ไปไหนแต่ขอให้กูได้ออกเถอะ แต่ก้คงมีที่ไปอ่ะมื่อออกไปยืนนอกบ้านแล้ว
อยากไปนั่งเรือ ชิวชิว ไปท่าพระอาจัน วังหลัง สะพานพระราม8 ป้อมพระสุเมร ข้าวสาร
คืออย่างน้อยมันไม่มีอะไรแต่ก้มีอหารบันยากาด บางครั้งแค่สถานที่ก็ทำให้อิ่มแล้ว จิงไม๊

แล้วจะยิ่งดีมากท่าจะมีเพื่อนไปสักคนสองคน คือมันไม่จำเป็นต้องทำอะไรหรือวางแผนอะไรมากมาย
แค่ไปนั่งๆเดินๆคุยๆแบบเหมือนช่วงเวลานั่นนาฬิกาหยุดเดินชั่วขณะนึง หลังจากนั้นก็วิ่งเต็มสูบเร็วมาก
มันเป็นอะไรที่ไม่ต้องรีบร้อน ไม่ต้องกังวล ไม่ต้องสับสน เหมือนลืมเรื่องทุกอย่างในชีวิตไป
เหมือนตอนนั้นจะมีแค่เรา กับความคิดของเราและก็เพื่อนร่วมทางอีกสองคนนั่งแชรความคิด โดยไม่ได้เอ่ยปากพูด
แต่แชรกันด้วย ความรุ้สึก สีหน้า เสียงหายใจ และรอยยิ้ม เรารุ้ คุนรุ้ กูรู้ มึงรู้

นี่ก็ผ่านมาสองปีกับอีกสิบกว่าวันล่ะ แต่ยังจำได้ รู้สึกได้เหมือนทุกอย่างเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อมารืนนี้
เรามักจะคิดว่าเวลาทำไม๊ทำไมมันชั่งผ่านไปเร็วแบบไม่ทันตั้งตัวเมื่อเรามองย้อนไปในช่วงชีวิตที่ผ่านมาของเรา
ยังจำได้ดีตอนอายุครบ10ขวบเมื่อปี2000 นั่งทำเค้กชอกโกแลตกับแม่อยู่หลังบ้านคุนตา ทำไปกินไป
พอนึกถึงก้เหมือนมันเพิ่งเกิดขึ้นเลย เหมื่อสมองส่วนที่เป็นความจำของเราจะดึงไฟลตอนอายุ10ขวบออกมาจากโฟลเด้อ
jam's history แล้วหน้าต่างที่มีข้อมูลตอนช่วงชีวิตนั้นก็กลับมาปรากดให้เห็น บนหน้่าจอความทรงจำ แล้วเราก็ยิ้ม
แต่บางครั้งข้อมุลความทรงจำของเราก็ไม่ได้จัดเป็นระเบียบ บางครั้งเราจึงหามันไม่เจอและหลงลืมมันไป แต่จิงจิงมันไม่ได้หายไปไหนหรอกก็อยู่ในนั้นแหล่ะ ถ้าเราไม่ได้กด delete มันไปอ่าน่ะ

คนเราชอบจัดอันดับ ลำดับ ให้กับผู้อื่น คนนี้ดีกว่าคนนนั้น คนนุ้นดีที่สุด ทีมนี้อันดับหนึ่ง ทีมโน้นโหลยโท่ยมาก นักเรียนคนนี้ที่หนึ่งของห้อง คนนั้นที่สาม สี่ ห้า..... ไปเรืื่อยๆๆ แต่จิงจิงแล้วเราไม่ได้จัดลำดับให้แค่กับคนอื่นเท่านั้น ตัวเราเองเราก็จัดด้วย อ่ะฉันชอบอันนี้สุด รองมาก้อันนี้ จะวังเกดได้ง่ายเมื่อเราไปซื้อของ ง่ายๆเลยก้เสื้อผ้า ไปสวนเจอเสื้อที่ชอบสามสี่ตัว แต่ด้วยอำนาจกระเป๋าตังไม่เพียงพอ เราก้จะเริ่มจัดอันดับให้กับมันล่ะ ว่าตัวไหนสวยที่สุดชอบที่สุด แล้วตัวนั้นแหล่ะก้จะถูกนำไปใส่ถุงก๊อบแก๊บแล้วยิ่นมาให้เราเดินแกว่งเหวี่ยงไปเหวี่ยงมาทั่วสวนจตุจักร เราจัดลำดับกับแทบจะทุกสิ่ง ชีวิตประจำวัน ตื่นมาทำอะไรก่อนหลัง สังเกดไม๊ว่าเราจะทำอย่างเดิม? อย่างเช่น ตื่นมาบางคนไปแปนงฟันล้างหน้าแล้วอาบน้ำ บางคนล้างหน้าแปรงฟันแล้วอาบน้ำ บางคนอาบน้ำก่อนแล้วทำอย่างอื่นตอนอาบเส็ด บางคนขี้เกียจหนักๆก้ทำพร้อมกันแม่งทั้งสามสี่อย่างเลย อาบน้ำไปด้วยแปรงฟันไปด้วย ล้างหน้าไปด้วย แต่ท่าเราทำแบบไหนแล้วเราก้จะเรียงลำกับมันแบบนั้นทุกวัน ไม่มีเคยมีใครมาสอนเราส้ะหน่อยว่าต้องทำอันนี้ก่อนน่ะอันนั้นทีหลังน่ะ แต่เราจัดลำดับของเราเอง ตามไลฟสตายของแต่ละบุคคล

ไม่ใช้แค่เรื่องภายนอกเท่นั้นที่เราจัดเรียงลำดับให้มัน เรื่องภายใน ภายในสมองอ่ะน่ะ เราก้ยังจัดเลย
ลองสังเกดความคิดของเราดู ทำไมเรามักจะจำอะไรที่ตื่นเต้น สนุกสนาน(เอาแบบที่มีสติน่ะ)ได้มากกว่าอะไรที่มันเนิบๆๆธรรมดา ก้ต้องย้อยกับไปที่โฟลเด้อhistoryอีกครั้ง เรามักจะเก้บความทรงจำที่ตื่นเต้ร สนุก น่าจดจำ ไว้ในไฟลที่เราอาจจะตั้งชื่อมันว่า"ความตื่นเต้นของแจม"หรือ"เฮฮาปาจิงโกะในชีวิตแจม"แล้วแต่ใครจะตั้ง แล้วเก็บมันไว้ในที่ที่เราสามารถหามันได้ง่ายๆๆ ส่วนพวกความทรงจำเนิบๆๆเชี่ยงๆๆน่าเบื่อ เราไม่อยากจะตั้งไฟลให้มันด้วยซ้ำ ความทรงจำพวกนี้เราเลยจำมันไม่ค่อยจะได้ บางครั้งต้องรอ ความทรงจำของคนอื่นมา ปติดปต่อกันช่วยกันจนจำได้ เคยสงใสคำว่า "ทำไมชอบลืมอะไรที่มันง่ายๆๆจัง" ก็เพราะมันง่ายเนี่ยะแหล่ะเลยลืม ลืมว่าซักผ้าไว้ ลืมกุญแจรถ ลืมนุ้นลืมนี่ ก้เพราะว่ามันง่ายๆๆ ชีวิตประจำวันเนี่ยะแหล่ะเราเลยลืม

วันนี้พอแค่นี้เมื่อยนิ้ว