060510

วันนี้ิอยากพิมภาษาไทย
ไม่ใช่อะไร เดี๋ยวจะลืม ยิ่งไม่มีสติกเก้อบอกอยุ่

วันนี้ไม่ได้ทำอะไรเลยหว่ะแม่ง ตื่นมาตอน4โมงเย็น แล้วก็นั่งนั่งนอนนอน เล่นๆอยู่เนี้ยะ
เบื่อมากอ่ะ ไม่รู้จะทำไร อยากออกไปไหนต่อไหน แต่ไหนต่อไหนแม่ง ไม่มีอะไร ซ่ำๆเดิมๆ
กำลังคิดว่านี่ท่าตอนนี้อยู่ที่ไทยแล้วว่างขนาดนี้นี่จะเป็นนยังไง คงแบบออกไปข้างนอกทุกวัน
คือไม่รุ้ไปไหนแต่ขอให้กูได้ออกเถอะ แต่ก้คงมีที่ไปอ่ะมื่อออกไปยืนนอกบ้านแล้ว
อยากไปนั่งเรือ ชิวชิว ไปท่าพระอาจัน วังหลัง สะพานพระราม8 ป้อมพระสุเมร ข้าวสาร
คืออย่างน้อยมันไม่มีอะไรแต่ก้มีอหารบันยากาด บางครั้งแค่สถานที่ก็ทำให้อิ่มแล้ว จิงไม๊

แล้วจะยิ่งดีมากท่าจะมีเพื่อนไปสักคนสองคน คือมันไม่จำเป็นต้องทำอะไรหรือวางแผนอะไรมากมาย
แค่ไปนั่งๆเดินๆคุยๆแบบเหมือนช่วงเวลานั่นนาฬิกาหยุดเดินชั่วขณะนึง หลังจากนั้นก็วิ่งเต็มสูบเร็วมาก
มันเป็นอะไรที่ไม่ต้องรีบร้อน ไม่ต้องกังวล ไม่ต้องสับสน เหมือนลืมเรื่องทุกอย่างในชีวิตไป
เหมือนตอนนั้นจะมีแค่เรา กับความคิดของเราและก็เพื่อนร่วมทางอีกสองคนนั่งแชรความคิด โดยไม่ได้เอ่ยปากพูด
แต่แชรกันด้วย ความรุ้สึก สีหน้า เสียงหายใจ และรอยยิ้ม เรารุ้ คุนรุ้ กูรู้ มึงรู้

นี่ก็ผ่านมาสองปีกับอีกสิบกว่าวันล่ะ แต่ยังจำได้ รู้สึกได้เหมือนทุกอย่างเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อมารืนนี้
เรามักจะคิดว่าเวลาทำไม๊ทำไมมันชั่งผ่านไปเร็วแบบไม่ทันตั้งตัวเมื่อเรามองย้อนไปในช่วงชีวิตที่ผ่านมาของเรา
ยังจำได้ดีตอนอายุครบ10ขวบเมื่อปี2000 นั่งทำเค้กชอกโกแลตกับแม่อยู่หลังบ้านคุนตา ทำไปกินไป
พอนึกถึงก้เหมือนมันเพิ่งเกิดขึ้นเลย เหมื่อสมองส่วนที่เป็นความจำของเราจะดึงไฟลตอนอายุ10ขวบออกมาจากโฟลเด้อ
jam's history แล้วหน้าต่างที่มีข้อมูลตอนช่วงชีวิตนั้นก็กลับมาปรากดให้เห็น บนหน้่าจอความทรงจำ แล้วเราก็ยิ้ม
แต่บางครั้งข้อมุลความทรงจำของเราก็ไม่ได้จัดเป็นระเบียบ บางครั้งเราจึงหามันไม่เจอและหลงลืมมันไป แต่จิงจิงมันไม่ได้หายไปไหนหรอกก็อยู่ในนั้นแหล่ะ ถ้าเราไม่ได้กด delete มันไปอ่าน่ะ

คนเราชอบจัดอันดับ ลำดับ ให้กับผู้อื่น คนนี้ดีกว่าคนนนั้น คนนุ้นดีที่สุด ทีมนี้อันดับหนึ่ง ทีมโน้นโหลยโท่ยมาก นักเรียนคนนี้ที่หนึ่งของห้อง คนนั้นที่สาม สี่ ห้า..... ไปเรืื่อยๆๆ แต่จิงจิงแล้วเราไม่ได้จัดลำดับให้แค่กับคนอื่นเท่านั้น ตัวเราเองเราก็จัดด้วย อ่ะฉันชอบอันนี้สุด รองมาก้อันนี้ จะวังเกดได้ง่ายเมื่อเราไปซื้อของ ง่ายๆเลยก้เสื้อผ้า ไปสวนเจอเสื้อที่ชอบสามสี่ตัว แต่ด้วยอำนาจกระเป๋าตังไม่เพียงพอ เราก้จะเริ่มจัดอันดับให้กับมันล่ะ ว่าตัวไหนสวยที่สุดชอบที่สุด แล้วตัวนั้นแหล่ะก้จะถูกนำไปใส่ถุงก๊อบแก๊บแล้วยิ่นมาให้เราเดินแกว่งเหวี่ยงไปเหวี่ยงมาทั่วสวนจตุจักร เราจัดลำดับกับแทบจะทุกสิ่ง ชีวิตประจำวัน ตื่นมาทำอะไรก่อนหลัง สังเกดไม๊ว่าเราจะทำอย่างเดิม? อย่างเช่น ตื่นมาบางคนไปแปนงฟันล้างหน้าแล้วอาบน้ำ บางคนล้างหน้าแปรงฟันแล้วอาบน้ำ บางคนอาบน้ำก่อนแล้วทำอย่างอื่นตอนอาบเส็ด บางคนขี้เกียจหนักๆก้ทำพร้อมกันแม่งทั้งสามสี่อย่างเลย อาบน้ำไปด้วยแปรงฟันไปด้วย ล้างหน้าไปด้วย แต่ท่าเราทำแบบไหนแล้วเราก้จะเรียงลำกับมันแบบนั้นทุกวัน ไม่มีเคยมีใครมาสอนเราส้ะหน่อยว่าต้องทำอันนี้ก่อนน่ะอันนั้นทีหลังน่ะ แต่เราจัดลำดับของเราเอง ตามไลฟสตายของแต่ละบุคคล

ไม่ใช้แค่เรื่องภายนอกเท่นั้นที่เราจัดเรียงลำดับให้มัน เรื่องภายใน ภายในสมองอ่ะน่ะ เราก้ยังจัดเลย
ลองสังเกดความคิดของเราดู ทำไมเรามักจะจำอะไรที่ตื่นเต้น สนุกสนาน(เอาแบบที่มีสติน่ะ)ได้มากกว่าอะไรที่มันเนิบๆๆธรรมดา ก้ต้องย้อยกับไปที่โฟลเด้อhistoryอีกครั้ง เรามักจะเก้บความทรงจำที่ตื่นเต้ร สนุก น่าจดจำ ไว้ในไฟลที่เราอาจจะตั้งชื่อมันว่า"ความตื่นเต้นของแจม"หรือ"เฮฮาปาจิงโกะในชีวิตแจม"แล้วแต่ใครจะตั้ง แล้วเก็บมันไว้ในที่ที่เราสามารถหามันได้ง่ายๆๆ ส่วนพวกความทรงจำเนิบๆๆเชี่ยงๆๆน่าเบื่อ เราไม่อยากจะตั้งไฟลให้มันด้วยซ้ำ ความทรงจำพวกนี้เราเลยจำมันไม่ค่อยจะได้ บางครั้งต้องรอ ความทรงจำของคนอื่นมา ปติดปต่อกันช่วยกันจนจำได้ เคยสงใสคำว่า "ทำไมชอบลืมอะไรที่มันง่ายๆๆจัง" ก็เพราะมันง่ายเนี่ยะแหล่ะเลยลืม ลืมว่าซักผ้าไว้ ลืมกุญแจรถ ลืมนุ้นลืมนี่ ก้เพราะว่ามันง่ายๆๆ ชีวิตประจำวันเนี่ยะแหล่ะเราเลยลืม

วันนี้พอแค่นี้เมื่อยนิ้ว