090911

เรื่องเล่า

im going to do something different today

wait!! it's not going to be that excite, after all me updating my blog is already exciting enough

today im going write my blog in Thai, yes, you heard it right!

there are no big reason why, i just thought that it would be better to tell a story this way

actually it's not a story, it's just me expressing my thought to this piece of......page i guess

it's been so long since i wrote the last blog, i was very busy, yes i was busy!!! and this time busy dong something! oh wait! i said that im going to write this one in Thai, okay then......let's begin

โอเค โอเค โอเค

ก่อนที่จะเข้าเรื่อง อยากจะบอกว่า ที่อับเดทบล๊อกวันนี้ เพราะอะไร จริงๆแล้วไม่ได้มีแรงบันดารใจหรืออะไรทั้งสิ้น แต่แค่มัน ไม่มีะไรจะทำแล้วจริงๆ แล้วก็อยากเล่าอะไรสักอย่าง แชรความคิดที่คิดได้ตอนนี้ ก่อนที่พรุ่งนี้ตื่นมาแล้วมันจะหายไป เพราะทุกอย่างมักจะเปลี่ยนไปทุกครั้งที่เราลืมตาตื่น

...............................................................

ถึง แรงบันดารใจ

ฉันตามหาเแรงบันดารใจ แรงบันดารใจของฉันหายไป

ฉันไม่รู้ว่าแรงบันดารใจของฉันหายไปไหน หรือไปเป็นแรงให้ใครอยู่

ฉันเคยมีแรงบันดารใจเธอเคยเลี้ยงดูฉันอย่างดี

แต่ฉันว่าฉันคงดูแลมันดีไม่พอ แรงบันดารใจของฉันเลยหนีไป

ครั้งหนึ่งแรงบันดารใจเคยทำให้ชีวิตของฉันมีสีสัน มีจุดมุ่งหมาย

ถึงแรงบันดารใจ ถ้าเธออ่านอยู่ ฉันอยากจะบอกเธอว่า

ฉัน"คิดถึง"และต้องการเธอกลับมาอยู่กับฉัน

เพราะชีวิตของฉันที่ไม่มีเธอ มันไม่ต่างอะไรกับ

สมุดที่ว่างเปล่า ที่ไม่เคยมีหยดหมึก มาสัมผัส โลดแล่น

ถึงแรงบันดารใจ ในเวลานี้ ในเวลาที่ฉันไม่รู้จะทำอะไร นแต่ล่ะวัน

ฉันต้องการเธอมากที่สุด ฉันรู้ว่าเธอเหนื่อยที่ต้องอยู่กับฉัน

แต่เธอคือแรงบันดารใจของฉัน เธอสามารถทำให้ฉันเป็นคนที่ดีขึ้น

แรงบันดารใจ เธอหายไปไหน เธออยู่ไหน เธอไปอยู่กับใคร....

กลับมาหาฉันเถอะ.....มาเป็นแรงบันดารใจให้ฉันเหมือนเดิม

จาก ฉันคนเดิม

..................................................................

เคยถามตัวเองไหมว่า จริงๆแล้วเราต้อการอะไรกันแน่กับชีวิตนี้

ที่มีใครหรืออะไรสักอย่างทำให้เราเกิดขึ้นมา

เคยถามไหมว่า ทำไม เราถึงต้องเกิดมาอยู่บนโลกใบนี้

อะไร ที่ทำให้เเราแตกต่างจาก คน,สะสาร,อากาศ,หรือ อะไรก็แล้วแต่ที่เราเองก้เรียกไม่ถูก

ถ้าสมมุติ ว่ามีใครสักคนบนฟ้าจริงๆ เคยคิดไม๊ว่าทำไม เค้าถึงเลือกเรา มาเกิด

แล้วทำไมเราถึงต้องมาเกิดเป็นลูกของพ่อกับแม่คนนี้ หรือเกิดมาเป็นคนประเทศนี้

ผู้ญิง ผู้ชาย ผู้ตุ๊ด ผู้เกย์ ผู้กระเทย ผู้ทอม ผู้ดี ผู้เลส ผู้ไบ ผู้......อะไรก็แล้วแต่

อะไรที่ทำให้เราเป็นเรา? อะไรที่ทำให้เราชอบ หรือ ไม่ชอบ อะไรก้แล้วแต่

ถ้าเปรียบชีวิตเราเป็นเกมซิม(ไม่ได้เกีรยน)อันเบอเริ่ม คงมีใครสักคนที่เป็นเจ้าของเรา

บังคับทิดทางให้เราอยุ่ทุกๆวัน ว่าวันนี้จะแต่งตัวบบไหน จะขี้หรือเยี่ยวก่อน หรือจะกินก่อน

วันนี้จะไปจีบใคร จะเป็นเพื่อนกับใคร จะทำงานได้เงิน หรือ จะอยู่บ้านดูทีวี

นั้นแสดงว่าชีวิตเรา ก็ไม่ใช่ของเรา เพราะมีใครบงการอยู่หรอ?

แต่เพราะชีวิตเราคงไม่ใช่เกมซิม เพราะถ้าเป็นเราก็คงจะพูดจาภาษา @%!^%$^**%^&%$$ อยู่แน่ๆๆ

แล้วในเมื่อ ชีวิตเราเป็นของเรา ทำไมเราถึงไม่ใช้สิทธิ ในการคิด ในการทำ คิด และ ทำ อะไรก็ได้ที่เราต้องการ

มีกฏข้อไหนในชีวิต ที่บอกว่าห้ามทำอันนี้ ทำอันนี้ได้ หรือถ้าทำแบบนี้ มันแตกต่าง มันก็คือเรื่องที่ผิด

บางทีก็ยังสับสนอยู่เมือนกัน ว่าสรุปนี่ชีวิตกูหรือชีวิตมึง

..........................................................................

คนทุกคนเกิดมาแล้วก็ตาย หายไป เหมือนกันทุกคน

ช่วงที่ไม่เหมือนกันคือช่วงระหว่า เกิด กับ ตาย

เค้าให้สิทธิ ในการเลือกที่จะทำอะไรแต่กต่างแล้ว

แต่เพราะอะไรสักอย่าง ที่ทำให้คนส่วนมากชอบ ทำอะไรเหมือนๆกัน

อาจจะเป็นเพราะว่ามันดูง่ายที่สุด สะบายที่สุด วุ่นวายน้อยที่สุด

คนเราชอบเดินตามรอยเท้าของคื่นอื่นที่เดินไว้ก่อนหน้านั้น

ซึ่งคนก่อนหน้านั้นก็เดินตามคนก่อนหน้นั้นมาอีกที

จนมันเกิดเป็นถนน ถนนที่มีคนปูไว้ให้แล้ว มีป้ายบอกทางเรียบร้อย

แต่ถึงไม่มีป้าย ก็รู้อย่แล้วว่าต้องเดินไปทางนั้น เพราะมันมี ถนน

จะมีสักกี่คนที่จะกล้าที่จะเดินไปอีกทาง ทางที่ไม่ใช่ถนน

ทางที่ไม่มีแม้แต่ป้ายที่จะบอกว่าจะไปโผล่ที่ไหน

แต่ทำไมเราจะต้องรู้หล่ะว่าจะไปโผล่ที่ไหน ในเมื่อไปถึงมันไม่มีเราก็สร้างเองได้

เพราะคนที่เค้าสร้าถนนเส้นนั้นไว้ ตอนแรกเค้าก็คงคิดเหมือนเรา

อยู่ดีดีถนนมันไม่โผล่ขึ้นมาเองหรอก มันต้องมีคนสร้าง

แล้วถ้าเค้าทำได้ เค้าทำสำเร็จ แล้วทำไมเราจะทำไม่ได้?

...........................................................

ขนมปังของฉัน

ขนมปังของคนอื่นใส่แป้งเยอะกว่า ขนมปังของฉันใส่ไข่เยอะกว่า

ขนมปังของคนอื่นใช้ถ้วยตวง ขนมปังของฉันใช้กะเอา

ขนมปังของคนอื่นใส่นมก่อน ขนมปังของฉันใส่แป้งก่อน

ขนมปังของคนอื่นใช่เครื่องตี ขนมปังของฉัน ฉันตีด้วยตัวเอง

ขนมปังของคนอื่นใส่ยืฃีสเยอะ ขนมปังของฉันใส่ยีสน้อย

ขนมปังของคนอื่นใส่กลิ่นช็อกโกแล็ต ขนมปังของฉันกลิ่นวนิลา

ขนมปังของคนอื่นใส่ไส้หมูยอง ขนมปังของฉันใส่ไส้ทุกอย่าง

ขนมปังของคนอื่นใส่เตาอบใหญ่ ขนมปังของฉันใช้ไมโครเวฟอบ

ขนมปังของคนอื่นใช้เวลาอบหนึ่งชั่วโมง ขนมปังของฉันอบไปเรื่อยๆจนกว่าฉันจะ พอใจ

ขนมปังของฉันไม่เหมือนของใคร แต่มันก็คือ ขนมปัง